Australië: de laatste dag in Melbourne

Onze vakantie in Australië zit er helaas bijna op. Voor we de wagen terug binnen brachten aan de luchthaven hebben we toch nog even naar de Red Rock gaan kijken (we moesten deze pas om 10:30 binnen brengen, en niet om 10 uur, zoals Dirk en ik beweerden).

Hierna brachten we dan toch onze huurwagen terug naar de luchthaven. Even de sleutels in een brievenbus droppen is voldoende om de wagen af te geven. We besloten de bus toeristen voor te zijn en reeds in te checken. We deden dit bewust niet online, zodat Joppe eindelijk nog eens een authentieke boarding pass zou ontvangen, ipv een zelfgeprint papieren blad. Tot zijn (en onze) teleurstellling bestond de boarding pass uit een simpel kassaticket. Alsof je net even inkopen in de supermarkt hebt gedaan. Ook had onze vlucht een halfuur vertraging, waardoor we uiteindelijk pas even voor 16 uur in Melbourne aankwamen.

Onze taxi naar ons hotel was niet berekent voor onze bagage, en dus mochten we voor  de ganse rit de koffers op onze schoot houden. Op ons hotel was de koffer die we achtergelaten hadden gelukkig onaangeroerd gebleven. We hadden sinds ‘s Ochtends niet meer gegeten, dus een snelle hap in de Mc Donalds was voor – bijna – iedereen geen probleem.  Voor Dirk was het die dag een drukke dag, waardoor hij die avond het voor bekeken hield en Joppe, Gerdje en ik nog een avondwandeling in de stad deden. We hadden ook meteen al ons ontbijt voor morgen:Krispy Kreme Doughnuts

Vandaag hebben we dan nog zoveel mogelijk uit onze dag gehaald. Dirk heeft Melbourne in een vorig leven al gezien, dus die vertoefde vandaag op de hotelkamer. Joppe heeft deze ochtend donuts gaan kopen (al was Krispy Kreme helaas nog dicht).

Het eerste wat we om 9 uur wilden bezoeken, was het Eureka Skydeck. We waren iets te naarstig te werk gegeaan, want de toren gaat pas open om 10 uur. We hebben dan maar eerst nog even in het park gewandeld, waar je onder andere de Sidney Myers Music Bowl kan vinden. Dicht bij gelegen vind je het Melbourne Memorial Shrine, die ondergronds ook nog een compleet museum herbergt.

Daarna was het tijd om via de botanische tuinen de RodLaver Arena te bezichtigen. Hierdoor hebben we het Skydeck uiteindelijk pas om 12:30 gaan opzoeken, De uitschuifbare kubus helemaal bovenaan lieten we liever voor bekeken.  Via de gratis tramlijn bezochten we Queen Victoria Market, die niet aan te raden is voor iemand die op zoek is naar een moment van rust. In de namiddag zochten we een ijskraam op. Volgens Joppe had de eigenaar van pidapipo een  speciale richting op de unief gevolgd voor dit beroep. In de State Library vonden we het harnas van Ned Kelly terug.

Onze avond hebben we afgesloten in het Crown Casino van Melbourne, waar we een typisch streekproduct aten: een pizza;.

Australië: Ayers Rock

We zijn veilig geland op de kleine luchthaven van Ayers Rock. Je huurauto haal je op in dezelfde zaal waar je je bagage ophaalt. We hadden geluk en kregen een upgrade op onze huurauto, zodat al onze bagage moeiteloos in de koffer kon. We verbleven in het Pioneer Lodge resort. Onze kamer was vrij basic: 2 stapelbedden  met gelukkig een eigen wc en douche (in aparte ruimtes wel te verstaan.)

We deden al een eerste uitstap naar Ayers Rock, en bezochten het bezoekerscentrum, waar men uit respect voor de aboriginals vraagt de berg niet te beklimmen. Na wat gemor van Joppe die persé de klim wou aanvatten, deden we dan maar een korte wandeling. Omdat het al wat later was, besloten we de klim pas de volgende dag te doen. We deden nog wat inkopen in de supermarkt, en hier moet je in tegenstelling tot de rest van Australië wel nog betalen voor je zakken. Meteen weet je dat het hier niet goedkoop zal zijn. Voor de eerste avond hebben we uit gaan eten op restaurant. Kwestie van niet te krenterig te doen.

Op dag 2 hier in Uluru stonden we al meteen vroeg op zodat we golden hour zouden kunnen meemaken. Dit was niet helemaal naar de zin van Dirk, die eerst nog wat wou slapen. Op het programma stond vandaag de beklimming van de legendarische berg, maar vanwege de wind besloot men de wandeling niet open te stellen. We hebben dan maar errond gewandeld. ‘s Avonds gingen we  dan naar het nabijgelegen katatjuuta, om daar de zonsondergang te aanschouwen. De warme maaltijd bestond deze avond uit voorverwarmde kip die we aten met plastiek bestek. Er zijn betere manieren om je maag te vullen.

Vandaag hebben we de zonsopgang in Katatjuuta gaan bewonderen, wat nogal fris is als je er enkel in t-shirt staat. Erna hebben we ontbeten in de wagen om dan een wandeling te maken in de ‘valley of the winds’.

Opnieuw hadden we vandaag geen geluk en mochten we de berg niet beklimmen vanwege de strakke wind.

We hebben dan maar wat in de souvenirwinkels van het resort vertoeft. Veel verschillende wandelingen zijn er, omwille van het beschermen van de natuur, in deze savanne helaas niet.

‘s Avonds hebben we dan nog voor de laatste maal gaan genieten van de zonsondergang. En deze keer gelukkig wel weer op restaurant gaan eten.

Australië: een glimps van Melbourne en op weg naar Ayers Rock

Na afscheid te nemen van Siebe en Sofie gisterenochtend (het is hier nu 8:30 ‘s ochtends) vertrokken we naar Melbourne. We konden vroeg vertrekken, dus konden we al om 14:30 gaan inchecken in ons hotel. Ook hier hadden we zicht op de skyline. Onze huurauto hebben we ook meteen kunnen inleveren, tot grote opluchting van Dirk. Melbourne is tenslotte wel wat drukker dan Roemenië. Melbourne heeft, in tegenstelling tot Sydney, meer weg van New York. Al kan dat door de drukte te maken hebben. We schaften ook meteen een paar imker maskers aan voor Ayers Rock.

Indien je geen GPS wilt aanschaffen, is Google maps met zijn offline mogelijkheden een uitstekend alternatief. Op die manier vonden we onze vertrouwde Woolworths terug in Food Court Plaza, zodat Joppe en ik een pizza konden aanschaffen terwijl de oudjes opnieuw Sushi aten.

Deze ochtend was het om 6 uur opstaan, zodat we nu op tijd zouden kunnen vertrekken naar Ayers Rock. Met de Self check-in Bagage komt er zelfs bijna geen personeel aan de pas om je koffers in te checken. Ook qua controle zijn binnenlandse vluchten veel minder strikt. We zullen pas bij het aan boord stappen de eerste maal ons paspoort tonen. Al blijft de security nog steeds raar opkijken bij het schaartje in de handbage van Dirk.

Over drie kwartier hangen we in de lucht naar onze volgende bestemming. To be continued…

Australië: The Great Ocean Road & Halls Gap

Geen paniek, we zijn nog niet dood. De reden dat we de afgelopen dagen niet gepost hebben, is omdat ons programma hier propvol zit.

Na ons uitstekend verblijf in Sorrento, namen we ‘s ochtends de ferry om aan de great ocean road te beginnen. Stel je de haven niet voor zoals de oversteek in Calais, maar eerder iets kleinschalig zoals je destijds in SimCity kon bouwen. Er was zelfs zo weinig volk dat we eventueel een uur vroeger konden vertrekken, mochten we dat willen. We besloten het aanbod af te slaan en nog een uurtje op het strand rond te wandelen.

Om 11 uur konden we dan inschepen op de veerboot. We hadden geluk, de avond ervoor had het hevig geregend, maar vandaag hadden we daar geen last van. Na een uurtje kwamen we terug aan land, waar een groot bord ons al meteen de juiste richting, die 40km verderop lag, aangaf. Zo toeristisch is die route. 

Echt veel tijd om de route te verkennen hadden we niet, dus het was vooral van uitkijkpunt naar uitkijkpunt rijden. Maar dat maakt de route daarom niet minder interessant.

Onze tussenstop op de weg om te overnachten was het ‘wildlife fauna retreat’. Met een paar koalas opgesloten op een koer amper wildlife te noemen, om over het verblijf zelf nog maar te zwijgen. Precies of de vorige gasten er nog verbleven.

‘s Ochtends hadden we helaas met nog wat regen af te rekenen, en was Dirk even vergeten aan welke kant van de weg was moeten rijden. Gelukkig zorgde een tegenligger er snel genoeg voor dat we ons beter aan de linkerkant van de weg bevonden.

Opnieuw rushten we op de Great Ocean Road van de ene bezienswaardigheid naar de andere. Onze maaltijd nuttigen deden we tijdens de autorit.

Daarna was het nog lange autorit naar Halls Gap. Dirk heeft nog steeds een haat-liefde verhouding met de GPS, dus hebben we de gesproken richting aanwijzingen ingesteld. Al had ze zelf liever wat commentaar op zijn onaangepaste snelheden.

Ondertussen was de duisternis (bijna letterlijk) gevallen, en was het oppassen geblazen voor overstekend wild. Zelfs bij aanstormende koplampen steken kangoeroes op hun gemak de weg over, dus even niet opletten kan je een aardige duit kosten.

Gelukkig hebben we zonder aanrijdingen de camping bereikt. Een kangoeroe bewaakte al meteen de ingang van onze Cabin. ‘s Avonds aten we  – het hier ongebruikelijke tijdstip van 20 uur – op restaurant.

We zitten hier compleet afgelegen, waardoor het wel de moeite loont om tijdens de nacht even naar boven te staren.

Tijdens ons verblijf hier hebben Siebe en Sofie onze gids gespeeld. Ze hebben samen met ons een paar stevige wandelingen afgelegd, telkens met prachtige uitzichten. Ook gingen we eens naar de nabijgelegen stad naar de bioscoop. Voor een film die hier pas een week uit is (bij ons moet de nieuwste Bourne film nog verschijnen) troffen we in de zaal slechts 1 andere bioscoopganger aan.

Op onze laatste dag hier bezochten we nog een wijngaard. We hebben ondertussen de nodige ‘souvenirs’
aangeschaft.

Foto’s van de afgelopen dagen zullen nog volgen, maar eerst eens een wifipunt met wat bandbreedte zoeken.

Australië dag 8 & 9: Beechworth en Rye

Eindelijk nog eens foto’s: https://flic.kr/s/aHskFwQCup

 

In Beechworth wou Dirk wat uitrusten, dus gingen met ons 4’en ipv met 5 gaan wandelen. Helaas moet je voor de meest indrukwekkende wandeling je wagen voorzien van sneeuwkettingen. Sinds we met een huurwagen rijden, is dat niet echt een optie. Dus parkeerden we de wagen helemaal aan de voet van de berg, en starten we de wandeling genaamd ‘the big walk’ vanaf daar. De volledige wandeling was 11km enkele reis, dus hebben we maar een gedeelte van de wandeling afgelegd. Aangezien we in de bergen zaten, was het de ganse wandeling nogal mistig, maar dat gaf wat production value aan de foto’s. Tijdens de terugweg maakten we nog een kleine onweg, zodat we onze weg mochten verderzetten langs een omgevallen boom. Maar uiteindelijk werden we beloond met een prachtig uitzicht op een waterval. Ondertussen was de mist al wat weggetrokken zodat we uiteindelijk toch nog wat konden genieten van het uitzicht.

Vandaag bezochten we voor de lange rit naar Rye nog even samen met Siebe en Sofie het centrum van Beechworth. Hierna namen we afscheid voor de komende dagen en zetten we onze tocht verder voor de oversteek van morgen. Onderweg viel de regen met bakken uit de lucht, dus hebben we niet veel kunnen genieten van het uitzicht. Gelukkig is onze verblijfplaats wel in orde, dus zullen we toch tenminste een goede nachtrust hebben. Ook is onze internet toegang hier zoals je deze in 2016 mag verwachten, wat betekent dat we eindelijk nog eens wat foto’s kunnen plaatsen.

Australië dag 6 & 7: Canberra en even tot 10 tellen

Opmerking: internet gaat van kwaad naar erger hier. Foto’s zullen later geüpload worden.

In Canberra was zoals eerder vermeld amper iets te beleven, maar dat werd goedgemaakt door het australian war museum, waar je makkelijk ettelijke uren kan vertoeven. Aan de ingang werden we begroet door de 2 leeuwen uit Ieper die ze hadden meegenomen na de eerste wereldoorlog. Op de muren staan de namen vermeld van alle australische soldaten die sneuvelden tijdens verschillende oorlogen. Onze middagmaaltijd bestond uit broodjes gekocht bij de subway. De SUbway ligt niet ver van het ‘centrum’, maar hier valt amper iets te beleven. Het gaat zelfs zo ver dat ze bij een draaimolen een bord plaatsten met historische informatie.

Omdat er dus amper iets te beleven valt, bezochten we ook het parlement en de senaat, die momenteel niet in gebruik waren. Dirk was helaas wel vergeten zijn zakmes achterwege te laten bij het bezoek, waardoor de metaaldetector bij hem bleef piepen.

Daarmee hadden we Canberra dus gezien en was het alweer avond. Vandaag zetten we onze tocht verder naar Beechwort. In de namiddag besloten we een bucket te eten bij KFC, maar die kregen we zelfs met 4 niet helemaal leeg. Dirk en mama besloten het op een wrap te houden. Foto’s zullen vanzelfsprekend nog volgen. Omdat we toch nog tijd over hadden, besloten we even in het stadje zelf rond te wandelen. Onderweg mocht onze chauffeur aan de kant even tot 10 tellen tegen een apparaat die eruit zag als een te grote wortel om te kijken of hij nuchter genoeg was.

Onze 2 cabins hier zijn nogal verschillend ingericht. Terwijl deze waar Joppe , Sofie, Siebe en ik verblijven nogal redelijk modern is, lijkt deze van Dirk en mama uit de vorige eeuw te dateren. Voor de valavond hebben we nog even rond het meer gewandeld in de hoop een koala te spotten, maar helaas zonder resultaat.

Morgen bezoeken we het stadscentrum van Beechworth,

 

Australië dag 4 & 5: Katoomba en Canberra

Opmerking: Internet is hier in 2016 nog steeds niet doorgebroken. We moeten het hier stellen met 200MB per dag. Foto’s zullen later volgen.

In Katoomba hebben we de three sisters formatie gaan bekijken. Wandelpaden zijn hier zeer mooi uitgewerkt, vrijwel onmogelijk te verdwalen. In het begin is alles -jammer genoeg – mooi gebettonneerd, later  kun je gelukkig wel in de ruwe natuur wandelen. Echt druk tijdens het wandelen is het nooit. De uitzichten hier zijn adembenemend. De blauwe mist die je nu en dan kan waarnemen maakt alles nog wat mooier. Ook vind je hier een treinrit op het steilste treinspoor ter wereld terug, al lieten we die met $20 dollar per persoon enkele reis voor wat het is.

De volgende dag hadden we nog niet genoeg van de Blue Mountains, dus hebben we ook nog verschillende andere wandelingen in het gebied gedaan, zodat we uiteindelijk pas in de namiddag onze reis naar Canberra verder gezet hebben. We kozen voor een vlug avondmaal  – tot grote teleurstelling van Dirk – in de Mc Donalds. Hier zijn ze al iets verder dan bij ons, de kassa is omgebouwd tot een afhaalbalie, waarbij je meer tijd spendeert aan het uitpikken van je menu via een touchscreen dan je vroeger deed aan een kassamedewerker. Vooruitgang heet dat.

Je zou amper zeggen dat we ons in de hoofdstad van Australië bevinden. Een paar kilometers hiervandaan vind je nog simpele woonwijken zoals je deze in pakweg Ieper zou vinden. Ook onze verblijfplaats – een bungalow achtige woning – laat je niet vermoeden dat we ons in de hoofdstad bevinden. En aan de internet beperkingen zou je niet zeggen dat we ons in de belangrijkste plaats van Australië bevinden. Een schoolvoorbeeld van compromissen sluiten kun je deze plaats het beste omschrijven. Maar ik zal het voor vanavond hierbij laten, voor de laatste wifi signalen afsterven.

Australië dag 2 & 3: Sydney bewonderen en op weg naar Katoomba

Foto’s

De tweede dag in Sydney begon gelukkig niet zo vroeg als de dag ervoor. Omdat Siebe en Sofie Sydney nog niet hadden bezocht, gingen we nu samen met hen een wandeling door de stad maken. We bezochten Hyde Park, waar een oorlogsmonument staat waar men oa de eerste wereldoorlog herdenkt. Australiërs hadden vroeger nogal weinig keus of ze ten oorlog trokken of niet (Australië was een kolonie van Groot Brittannië) , dus overal in de stad vind je monumenten ter nagedachtenis van gesneuvelde soldaten. Naast Hyde Park ligt het Barracks museum, een gebouw dat tussen 1819 en 1848 de aankomst was van 50.000 verbannelingen (gaande van zakkenrollers tot moordenaars).

Na onze geschiedenisles bezochten we de botanische tuinen, waar je ook een hoop (voor ons althans) exotische dieren kan vinden. Vanuit het park kom je uit aan de baai waar je iconische foto’s kan nemen van het Opera House en de Harbour Bridge. Een letterlijke chinese vrijwilliger was zo vriendelijk – met de nodige aanwijzingen van Joppe – een foto van ons allemaal te nemen. Tenslotte keerden we nogmaals terug naar het Opera House zelf, zodat Joppe een souvenir kon gaan aanschaffen. Vervolgens was ook het volgende monument aan de beurt en stapten we de Harbour Bridge over, waar we even een terrasje deden.

‘s avonds wandelden we nog even langs de dokken waar een hoop zijljachten aangemeerd lagen. Daar verorberden we allemaal onze maaltijd, ikzelf deed dit met enige tijd vertraging, daar men mijn pizza vakkundig uit het bord geschoven had. Voor de Chinese tuinen waren we helaas te laat, dus die lieten we maar voor wat ze zijn, we zitten tenslotte in Australië.

Op dag 3 was het tijd om te vertrekken uit Sydney. We lieten onze bagage nog even achter in het hotel, zodat we toch nog Sealife zouden kunnen bezoeken. Best wel een aanrader als je Sydney bezoekt en je nog wat tijd hebt te spenderen. Ondertussen was het al 13 uur en was het tijd om de wagen op te halen. Dit ging van ons vlot, als is het nooit een pretje tijdens het warme weer met een hoop bagage te zeulen door de straten om je wagen op te halen. Siebe en Sofie hadden helaas een grotere verassing gekregen: hun huurwagen was simpelweg gecancelled.

Onze wagen zit helaas al propvol, dus moesten ze zelf op zoek naar een nieuwe huurwagen. Dit is gelukkig wel gelukt en ook zij kunnen hun reis verderzetten. Wij bezochten in de tussentijd Royal National Park,  het op 1 na oudste nationale park in de wereld (de oudste is Yellowstone).

Na een korte wandeling gingen we verder naar Katoomba. Dirk was de wagen en het links rijden vlot gewoon, al was er bij het verduisteren een vreemd verschijnsel op de snelweg waar te nemen: achterliggers begonnen op een redelijke afstand netjes naast elkaar in een lijn te rijden. Omdat dit geen achtervolgingsscène uit een actiefilm was moest er iets anders aan de hand zijn.  Wat bleek: we reden met gedoofde lichten.

Ondertussen zijn we gearriveerd in een gezellige woning, waar we ons verwarmen aan de kachel.

 

 

Australië dag 1: van Zaventem naar Sydney

Opmerking: Omdat we een internetlimiet hebben voor 6 huisgenoten in het appartement, ga ik de bijbehorende foto’s later uploaden.

Onze reis begon vrijdag 22 augustus, na afscheid te nemen van opa en oma bij ons thuis. We stapten even na 13 uur op de trein richting Zaventem. Gelukkig hadden we onderweg geen last van vertragingen op het spoor, waardoor we zonder problemen (afgezien van de vele militairen in de luchthaven) in alle rust onze bagage konden inchecken. Helaas verliep hierna niet alles vlekkeloos, en had onze vlucht van Zaventem naar Londen reeds 30 minuten vertraging. Maar aangezien de aansluitende vlucht op Heathrow pas 2 uur later vetrok, hadden we ruim de tijd om deze toch te halen.

Na de uitgebreide security checks , waarbij zowel Joppe als ik door de body scanner moesten passeren, bleef er helaas weinig tijd over om op de luchthaven zelf te vertoeven. Nu, we hadden toch een lange vlucht naar SIngapore voor de boeg, dus we waren allang blij dat deze op tijd vertrok. Tijdens de vlucht hadden we regelmatig last van turbulentie, maar dat hoort bij zo een lange trip zeker? Het eten op het vliegtuig is altijd een heikel punt als het om beoordelingen bij vliegtuigmaatschappijen gaat, en deze keer was geen uitzondering. Toch viel het al bij al mee.

In Singapore, die ooit werd uitgeroepen als de beste luchthaven ter wereld hadden we 30 minuten de tijd om eventueel ons wat op te frissen, en het moet gezegd, de luchthaven ziet er niet onaardig uit. Al hadden we natuurlijk niet de tijd om alles te zien, dus persoonlijke ervaringen kunnen variëren.

Na Singapore was het tijd om de trip verder te zetten naar onze eindbestemming: Sydney. Tijdens de vlucht werd alles gedimd zodat we meteen mee zouden zijn met de tijdzone die hier geld, wat ervoor zorgt dat de effecten van de jetlag (bij mij althans) beperkt bleven. Voor het landen werd het vliegtuig ‘gedesinfecteerd’. (lees: een steward met een afgedekt gezicht spuit met een spuitbus een goedje rond in het vliegtuig.) Passagiers met contactlenzen werd aangeraden hun ogen een minuut te sluiten, maar verder zou alles ‘harmless’ zijn.

De Australische ‘border customs’ konden we, afgezien van mijn paspoort die niet wou scannen, vlot doorlopen. Ook al onze bagage had zonder problemen de grote oversteek gemaakt. Omdat het nogal vroeg was, en het openbaar vervoer voor ons hier in Australië nog een groot mysterie is, besloten we de stap niet te wagen en namen we een taxi. Die bracht ons zonder problemen naar ons hotel, waar we om 6uur ‘s ochtends reeds op onze kamer konden inchecken.

Aangezien we nu toch al wakker waren, besloot mama de koffers reeds uit te te pakken. Nadat alles op orde was, trokken we even na 8.30 Sydney in. We bezichtigden reeds het Sydney Opera House en de Harbour Bridge. Even na 13 uur begon de jetlag toch zijn tol te eisen en deden we een kort dutje. Hierna bezochten we China Town (al twijfelen we wel of gans Sydney geen Chinatown is, gezien de grote getale Aziaten die hier aanwezig zijn. Allemaal voorzien met de navelstreng naar hun smartphone (de Pokémon Go hype is ook her merkbaar). Ondertussen kwamen Siebe en Sofie ons ook vergezellen en maakten we nog even een avondwandeling in Sydney, alvorens voldoende proviand in te slaan voor de komende dagen.

Ondertussen is het 23:10, en ga ik nu ook mijn klok gaan gelijkzetten met de rest.

Dag 10, 11 en 12: Op naar de laatste bestemming

Afgelopen dagen heb ik nog niet kunnen posten op internet, omdat de wifi verbinding verschrikkelijk onstabiel was. De problemen traden op sinds de buren aankwamen. correlation doesn’t imply causationMaar toch verdenk ik ze ervan de ganse dag 4K video te streamen. Anyway, hieronder volgt een overzicht van de afgelopen dagen sinds de laatste update.

Woensdag 5 augustus 2015

We hebben vrij weinig gewandeld in de afgelopen dagen, dus besloten we vandaag, nu we er toch nog de kans voor hadden, opnieuw een wandeling in de bergen te maken. De wandeling die we besloten te maken was een korte wandeling om te maken, die niet al te lastig. Zelfs Tattie wandelde vandaag mee. Niks om je zorgen over te maken toch? Het nadeel bij niet al te lastige wandelingen is dat het aantal ‘wandelaars’ dat je tijdens je wandeling tegenkomt exponentieel toeneemt, iets dat de pret soms wel kan bederven (in mijn geval dan toch, ik word gek van mensen die graag in kudden wandelen). Gelukkig  werden we op de top van de berg beloond met een mooi uitzicht. Ook vonden we er een hoop gedenkplaatsen terug, evenals een hoop namen die met keien werden samengesteld. In de verte zagen we dat het bewolkt werd, echter hadden we geen idee welk onheil ons te wachten stond. Onderweg hadden we al gemerkt dat het pad kurkdroog was maar toch wel van grote uitgesleten sleuven was voorzien, vermoedelijk door hevige regenval.

Het begon met lichte druppels, maar daarna brak de hel los en konden we amper de seconden tussen de lichtflitsen en de donderslagen tellen. Ook de regen begon heviger te worden en onze regenjassen konden amper nog soelaas bieden. Ook kon je de regen nu echt voelen, vooral omdat die nu hagel geworden was. Onze schoenen liepen vol met water, en Joppe was – wegens bedampte brilglazen – lichtjes gedesoriënteerd voordat we een plaats vonden om te schuilen. Filmpje van hoe het eraan toe ging kun je vinden op YouTube. Nadat de bui wat geminderd was gingen we linea recta (ondertussen samen met de tientallen andere lotgenoten) naar de auto. Door de hevige regenval en de passage van de andere wandelaars was de terugweg herschapen tot een kleine bergrivier en was het opletten om niet onderuit te gaan. Voor Tattie (en de rest eigenlijk ook) was dit genoeg avontuur voor vandaag en keerden we de terug naar ons verblijf. De volgende dag moesten we toch verhuizen en de eigenaar had gevraagd om vroeg uit te checken. Ik heb ‘s avonds nog met een haardroger mijn schoenen wat gedroogd (want het is mijn enigste paar hier, ik heb geen wandelschoenen mee) en de rest aan de nacht overgelaten.

Donderdag 6 augustus

Vandaag waren we vroeg op, aangezien de eigenaar ons had verzocht om vroeg te vertrekken. Reeds om 8.30 waren we eigenlijk al klaar om te vertrokken, maar we mochten toch nog nog wachten tot 10 uur tot de eigenaar kwam opdagen. Hadden we dat geweten had ik mij nog eens even omgedraaid voordat ik opstond. We waren nog maar net vertrokken of Joppe kwam erachter dat hij zijn portefeuille niet vond. Hij maakte echter de veronderstelling dat, hoewel hij zijn portefeuillie niet bij zich had, deze toch mee was aangezien hij die in ons huisje niet had zien liggen. Dit vinden wij nogal een zwakke stelling, en dus maakten we rechtsomkeer om er zeker van te zijn dat zijn portefeuille niet was achtergebleven. Na een tweede zoektocht bleken we de portefeuille opnieuw niet te vinden. Uiteindelijk zijn we dan toch vertrokken naar onze volgende bestemming: Sighișoara, een tussenstop om even wat te drinken en (voor Joppe althans) wat te eten. Hierna hebben we dan onze tocht verdergezet naar Sibiu en al een eerste keer de markt verkend. ‘s Avonds hebben we er dan ook allemaal pizza gegeten. Gelukkig is ook hier de overnachting dik in orde, met een zeer ruime appartementskamer tot onze beschikking.

Vrijdag 7 augustus

Deze ochtend hebben we, omdat we nog geen inkopen hadden gedaan, ontbeten in het hotel. Voor 6 euro de man zat ik er met mijn yoghurt potje er serieus onder, wat ook verschillende keren duidelijk werd gemaakt aan tafel. Het ontbijt in een hotel is altijd al een zorgenkindje geweest, en hier is dat geen uitzondering. Joppe vulde zich dan maar met een kom ontbijtgranen.  Na ons ‘uitgebreid ontbijt’ trokken we de stad in om de postkaarten te versturen. We hopen dat iedereen deze ontvangt, al lijkt ons dat twijfelachtig gezien de staat van het postkantoor. Nu, alle gebouwen zien er hier zo uit, dus normaal zullen jullie deze wel ontvangen. Vervolgens verlieten we de stad en gingen we richting het platteland, Dirk had deze maal de GPS bijna niet nodig, alhoewel er toch blijkbaar een hoop verandert is sinds zijn laatste bezoek. Onderweg mochten we ook even stoppen voor overstekende koeien (maar daar kijk ik eigenlijk niet meer van op). We brachten, zoals de vakantietradities het betaamt, bezoek aan een kleine kerk ergens in de bergen. Het berglandschap is hier trouwens verschillend met wat we eerder zagen in Roemenië, en heeft eerder iets weg van een teletubielandschap. Voor de mensen die dat nooit bekeken. De standaard windows xp wallpaper heeft er ook iets van weg. Onze veel te late middagpauze werd met minstens een uur verlengd, omdat we na lang wachten besloten om ons eerste restaurant te laten voor wat het is. De reden is te absurd voor woorden: Eerst paste onze ober namelijk stegografie toe, aangezien hij met een balpen die niet schrijft onze bestelling opnam en maar wat zat te krassen in papier. Geen idee wat hij had doorgegeven aan de keuken, maar onmogelijk dat daar geen fouten in zaten. 20 minuten later moest het ergste nog komen: Hij kwam doodleuk melden dat men blijkbaar niet meer alle ingrediënten had voor de gerechten. We zijn dan maar met een hongerige maag vertrokken op zoek naar een volgend restaurant, en de situatie beterde niet echt (in 1 restaurant mochten de tafels en stoelen niet verzet worden, en in een ander restaurant maakte de kok elke dag maar 1 gerecht en moest je maar beslissen of je dat wou eten of niet). De ganse namiddag hebben we gespendeerd aan het zoeken van een goed restaurant. Na toch ergens terecht te kunnen om te eten, bracht Dirk nog een bezoek aan een Roemeense vrouw die hij nog kende van zijn vorige trip. Meteen was iedereen welkom en mochten we ook naar binnen voor een gezellige babbel in steenkolenengels  of compleet onverstaanbaar Roemeens. Pick your language. Uiteindelijk zijn we dan nogmaals naar het stadscentrum teruggekeerd om te genieten van het pittoreske Sigiu.

Foto’s vind je opnieuw op flickr.