Roemenië dag 1: Reizen Waes achterna

Ok, eerst en vooral even duidelijk maken dat we allemaal heelhuids zijn aangekomen. Foto’s van vandaag vind je in het album op flickr: https://www.flickr.com/gp/133907415@N05/u83jpP

Vanmorgen vroeg zijn we om 7 uur vertrokken naar Charleroi, ruimschoots op tijd en de taxi chauffeur maakte handig gebruik van zijn Coyote. Nadat we aankwamen hebben Tattie, Gerdje en Dirk eerst nog rijkelijk geluncht (Joppe en Hannes hadden zoals gewoonlijk nog geen honger). Daarna onze bagage vlot kunnen inchecken en hebben we het goede voorbeeld getoond door helemaal vooraan de ‘non priority” queue van ryanair te gaan wachten (waarna – kuddedieren zoals ze zijn – de ganse meute volgde). Op het vliegtuig zelf hadden we een meevaller. We hadden namelijk plaatsen toegewezen gekregen bij de nooduitgangen, wat betekende dat we veel beenruimte hadden.

Na een vlucht zonder incidenten konden we landen op de luchthaven van Otopeni. Na de landing moesten we in een volle, niet-zo-wel-riekende bus van de landingsbaan naar de luchthaven. De – op z’n zachtst gezegd – troosteloze gebouwen aan de rand van de landingsbaan, deden de moed in onze schoenen zinken. De luchthaven zelf was gelukkig zeer modern. Ook onze bagage hadden we vrijwel meteen van de transportband.

Daarna kwam onze eerste opdracht: Onze huurauto bemachtigen. Via mail had men ons laten weten dat men ons zou opwachten met een naambordje. Eenmaal de Arrival gate gepasseerd bleek daar echter niks van waar. Waren we reeds opgelicht door de Roemenen, nog voor we goed en wel een voet aan land hadden gezet? Bleek gelukkig niks van aan, Na wat verlet werden we dan toch opgehaald via een shuttle bus om onze huurauto op te halen. In de rit daarheen werd al snel duidelijk dat we West-Europa waren verlaten, en het hadden verruild voor Roemenië, een land dat op het eerste zicht de val van het communisme nog volledig heeft doorstaan. De service van onze huurauto viel echter goed mee. Een overijverige medewerker was jammer genoeg iets te enthousiast, toen hij bij het inladen tante Petra haar koffer “naar ‘t snot” hielp door veel te geweldig de koffer bij het handvat op te heffen. De toon was meteen gezet voor een namiddag vol mini-incidenten.

Na onze auto te hebben afgehaald, gingen we op zoek naar onze verblijfplaats voor deze nacht. Onderweg leerden we het hectische Roemeense verkeer kennen. We moesten goed onze baan zoeken naar het huisje, en dat leidde tot ergernis bij de lokale chauffeurs en wat stress bij de onze. De buurt ziet er nog altijd wat troosteloos uit. Banen waar de rioleringsdeksels 10 cm boven de grond uitsteken zijn hier schering en inslag, huizen die er verloederd bij liggen, straathonden… Een ware cultuurshock voor de nette Belgen. Ons huisje ziet er van buiten ‘Roemeens’ uit, maar vanbinnen is het zeer proper, ruim en verzorgd. De buurt ziet er vrij veilig uit. Al heeft onze buur eieren voor zijn geld gekozen, en lijkt het alsof zijn huis, met z’n vele camera’s, ooit nog onderdak heeft geboden aan twaalf hitsige twintigers die door middel van een afvalrace een populair programma van VT4 probeerden te winnen. Bij nader inzien is ook ons huisje goed beveiligd. Onze voordeur is voorzien van een 7 (!) punten slot. Er zijn kluizen die minder sterk beveiligd zijn.

Eenmaal aangekomen in ons propere huisje, gingen we op zoek naar voedsel. We hebben hier gelukkig al een delhaize gevonden. Klinkt blijkbaar niet groot genoeg voor de Roemenen, dus hebben ze dat hier gerbranded tot ‘mega image’. We moesten wel nog aan geld zien te geraken (Roemenen aanvaarden geen euro’s, enkel hun eigen munt). De lokale bankautomaten aanvaardden onze bankkaarten niet, waardoor we opnieuw naar de luchthaven mochten tuffen. Gelukkig ligt die luchthaven zeer dicht van ons huisje. Opnieuw het hectische verkeer in dus, wat zorgde voor de nodige stress bij de (co-)piloot. Op de luchthaven haalden we wat geld af, zodat we voor enkele dagen weg kunnen. Bij het verlaten van de luchthaven, stootten we op een nieuw obstakel: de automaat om ons parkingsticket te valideren, was kapot… Naar een loket dus, waar een dame, wiens vriendelijkheid voor deze dag al duidelijk opgebruikt was, ons een jeton gaf om de parking te verlaten.

Omdat Joppe en Hannes nu eenmaal Bossuyt’s zijn, mocht de cultuurschock niet té groot zijn. Voor de eerste avond hebben we dus in een McDonald’s gaan eten. Hemel voor Joppe, hel voor Dirk. In de lijn van de namiddag ontstond er een nieuw crisisje toen bleek dat de gezamenlijke pot verdwenen was… En blijkbaar was er niemand die hem laatst had gehad. (Later werd de pot in het huisje gevonden, oef). Gelukkig had Dirk nog wat geld zitten, waardoor hij onze hemelse spijzen kon betalen.

Genoeg commotie voor één dag? Nee hoor. Novastar zingt het al jaren: ‘The best is yet to come’. En the best was echt nog yet to come. Na geen kennis te hebben gemaakt met de lokale keuken, keerden we terug naar onze wagen. En die had zin om even gek te doen. Het alarm bleek onophoudelijk afgaan. (Zie video op YouTube: https://youtu.be/TrrnwyDJ6co). Na even leek de situatie onder controle, maar de immer-alerte Hannes merkte op dat het alarmlichtje nog altijd pinkte. De vrees dat de wagen in het midden van de autostrade plots zou afslaan was hem te groot, en hij weigerde nog een voet in de auto te zetten tot de verhuurder van onze auto was opgebeld. Al bij al niet volledig onterecht, want wanneer Hannes uit de auto stapte, schoot het alarm opnieuw aan. Na kort te bellen met de verhuurder, vonden we uiteindelijk de manier om het alarm definitief af te leggen.

Deze sensatievolle dag werd afgesloten in Bukarest, hoofdstad van Roemenië. Het moet gezegd, er staan er enkele heel fraaie gebouwen. O.a. winkels van Gucci, Rolex en Armani, maar ook andere gebouwen, die in Oxford Street in Londen niet zouden misstaan. Er was jammer genoeg ook een keerzijde aan de medaille, zijnde de vele bedelaars (vaak ouders met twee, drie, vier kinderen die op straat leven…).

Ondanks het zien van die ellende, kunnen we terugkijken op een heel leuke dag, waarin we in een andere wereld werden gekatapulteerd en van de ene ervaring in de andere belandden. Ongetwijfeld het begin van een leuke reis!

Hannes en Joppe

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.