Dag 10, 11 en 12: Op naar de laatste bestemming

Afgelopen dagen heb ik nog niet kunnen posten op internet, omdat de wifi verbinding verschrikkelijk onstabiel was. De problemen traden op sinds de buren aankwamen. correlation doesn’t imply causationMaar toch verdenk ik ze ervan de ganse dag 4K video te streamen. Anyway, hieronder volgt een overzicht van de afgelopen dagen sinds de laatste update.

Woensdag 5 augustus 2015

We hebben vrij weinig gewandeld in de afgelopen dagen, dus besloten we vandaag, nu we er toch nog de kans voor hadden, opnieuw een wandeling in de bergen te maken. De wandeling die we besloten te maken was een korte wandeling om te maken, die niet al te lastig. Zelfs Tattie wandelde vandaag mee. Niks om je zorgen over te maken toch? Het nadeel bij niet al te lastige wandelingen is dat het aantal ‘wandelaars’ dat je tijdens je wandeling tegenkomt exponentieel toeneemt, iets dat de pret soms wel kan bederven (in mijn geval dan toch, ik word gek van mensen die graag in kudden wandelen). Gelukkig  werden we op de top van de berg beloond met een mooi uitzicht. Ook vonden we er een hoop gedenkplaatsen terug, evenals een hoop namen die met keien werden samengesteld. In de verte zagen we dat het bewolkt werd, echter hadden we geen idee welk onheil ons te wachten stond. Onderweg hadden we al gemerkt dat het pad kurkdroog was maar toch wel van grote uitgesleten sleuven was voorzien, vermoedelijk door hevige regenval.

Het begon met lichte druppels, maar daarna brak de hel los en konden we amper de seconden tussen de lichtflitsen en de donderslagen tellen. Ook de regen begon heviger te worden en onze regenjassen konden amper nog soelaas bieden. Ook kon je de regen nu echt voelen, vooral omdat die nu hagel geworden was. Onze schoenen liepen vol met water, en Joppe was – wegens bedampte brilglazen – lichtjes gedesoriënteerd voordat we een plaats vonden om te schuilen. Filmpje van hoe het eraan toe ging kun je vinden op YouTube. Nadat de bui wat geminderd was gingen we linea recta (ondertussen samen met de tientallen andere lotgenoten) naar de auto. Door de hevige regenval en de passage van de andere wandelaars was de terugweg herschapen tot een kleine bergrivier en was het opletten om niet onderuit te gaan. Voor Tattie (en de rest eigenlijk ook) was dit genoeg avontuur voor vandaag en keerden we de terug naar ons verblijf. De volgende dag moesten we toch verhuizen en de eigenaar had gevraagd om vroeg uit te checken. Ik heb ‘s avonds nog met een haardroger mijn schoenen wat gedroogd (want het is mijn enigste paar hier, ik heb geen wandelschoenen mee) en de rest aan de nacht overgelaten.

Donderdag 6 augustus

Vandaag waren we vroeg op, aangezien de eigenaar ons had verzocht om vroeg te vertrekken. Reeds om 8.30 waren we eigenlijk al klaar om te vertrokken, maar we mochten toch nog nog wachten tot 10 uur tot de eigenaar kwam opdagen. Hadden we dat geweten had ik mij nog eens even omgedraaid voordat ik opstond. We waren nog maar net vertrokken of Joppe kwam erachter dat hij zijn portefeuille niet vond. Hij maakte echter de veronderstelling dat, hoewel hij zijn portefeuillie niet bij zich had, deze toch mee was aangezien hij die in ons huisje niet had zien liggen. Dit vinden wij nogal een zwakke stelling, en dus maakten we rechtsomkeer om er zeker van te zijn dat zijn portefeuille niet was achtergebleven. Na een tweede zoektocht bleken we de portefeuille opnieuw niet te vinden. Uiteindelijk zijn we dan toch vertrokken naar onze volgende bestemming: Sighișoara, een tussenstop om even wat te drinken en (voor Joppe althans) wat te eten. Hierna hebben we dan onze tocht verdergezet naar Sibiu en al een eerste keer de markt verkend. ‘s Avonds hebben we er dan ook allemaal pizza gegeten. Gelukkig is ook hier de overnachting dik in orde, met een zeer ruime appartementskamer tot onze beschikking.

Vrijdag 7 augustus

Deze ochtend hebben we, omdat we nog geen inkopen hadden gedaan, ontbeten in het hotel. Voor 6 euro de man zat ik er met mijn yoghurt potje er serieus onder, wat ook verschillende keren duidelijk werd gemaakt aan tafel. Het ontbijt in een hotel is altijd al een zorgenkindje geweest, en hier is dat geen uitzondering. Joppe vulde zich dan maar met een kom ontbijtgranen.  Na ons ‘uitgebreid ontbijt’ trokken we de stad in om de postkaarten te versturen. We hopen dat iedereen deze ontvangt, al lijkt ons dat twijfelachtig gezien de staat van het postkantoor. Nu, alle gebouwen zien er hier zo uit, dus normaal zullen jullie deze wel ontvangen. Vervolgens verlieten we de stad en gingen we richting het platteland, Dirk had deze maal de GPS bijna niet nodig, alhoewel er toch blijkbaar een hoop verandert is sinds zijn laatste bezoek. Onderweg mochten we ook even stoppen voor overstekende koeien (maar daar kijk ik eigenlijk niet meer van op). We brachten, zoals de vakantietradities het betaamt, bezoek aan een kleine kerk ergens in de bergen. Het berglandschap is hier trouwens verschillend met wat we eerder zagen in Roemenië, en heeft eerder iets weg van een teletubielandschap. Voor de mensen die dat nooit bekeken. De standaard windows xp wallpaper heeft er ook iets van weg. Onze veel te late middagpauze werd met minstens een uur verlengd, omdat we na lang wachten besloten om ons eerste restaurant te laten voor wat het is. De reden is te absurd voor woorden: Eerst paste onze ober namelijk stegografie toe, aangezien hij met een balpen die niet schrijft onze bestelling opnam en maar wat zat te krassen in papier. Geen idee wat hij had doorgegeven aan de keuken, maar onmogelijk dat daar geen fouten in zaten. 20 minuten later moest het ergste nog komen: Hij kwam doodleuk melden dat men blijkbaar niet meer alle ingrediënten had voor de gerechten. We zijn dan maar met een hongerige maag vertrokken op zoek naar een volgend restaurant, en de situatie beterde niet echt (in 1 restaurant mochten de tafels en stoelen niet verzet worden, en in een ander restaurant maakte de kok elke dag maar 1 gerecht en moest je maar beslissen of je dat wou eten of niet). De ganse namiddag hebben we gespendeerd aan het zoeken van een goed restaurant. Na toch ergens terecht te kunnen om te eten, bracht Dirk nog een bezoek aan een Roemeense vrouw die hij nog kende van zijn vorige trip. Meteen was iedereen welkom en mochten we ook naar binnen voor een gezellige babbel in steenkolenengels  of compleet onverstaanbaar Roemeens. Pick your language. Uiteindelijk zijn we dan nogmaals naar het stadscentrum teruggekeerd om te genieten van het pittoreske Sigiu.

Foto’s vind je opnieuw op flickr.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.