Dag 7, 8 en 9: nog eens een update

Het is al enkele dagen stil op deze blog, Geen paniek, onze organen zijn nog niet verhandelt. Ik ben namelijk niet de persoon die epistels schrijft wanneer er niks gebeurt. Daarvoor kun je beter een boek lezen.

Zondag was het rustdag en hebben we maar het dagschema onderuit gehaald. Het was half 5 s avonds (!) voordat we ontbeten. Tattie en Gerdje waren 4 uur onderweg voor ze een winkel tegenkwamen die open was. Er is dan ook niet veel gebeurd die dag. Om de tijd te doden schaakt Joppe ondertussen maar tegen zijn grote broer (aka de schaak AI op de smartphone, want ik kan niet schaken).

Maandag hebben we een Roemeens kerkhof bezocht. We hebben wel maar 1 kerkhof bezocht, dus ik heb geen idee of onze sample size representatief is voor gans Roemenië, maar toch merkten we een paar grote verschillen in vergelijking met België: Zo staan de graven hier niet echt netjes geordend, maar op elkaar gepropt. Blijkbaar willen de Roemenen ook inspraak in hoe hun grafzerk eruit komt te zien, getuige de vele zerken waar nog geen overlijdensdatum  in gegraveerd staat. Ook hebben we ontdekt dat het hier gebruikelijk is om bij een overlijden de zerk te overladen met dennebomen. De nabijgelegen kerk was afgesloten met traliewerk, dus die konden we helaas niet bezoeken.

Een nadeel van in de middle of nowhere te zitten, is dat je steeds een stuk moet rijden voordat je iets bezienswaardig tegenkomt. Dit was vandaag (dinsdag) dan ook niet anders. We zijn wel in een mooi landschap terecht gekomen. Helaas is het reeds commercieel uitgebuit waardoor je je tijdens de rit mag vergapen aan tientallen souvenir shops aan de rand van de rotswanden. Niet echt flatterend.

 

Foto’s van de afgelopen dagen vind je op flickr.

 

Roemenië dag 6: op weg naar de middle of nowhere

Vandaag (1 augustus) was het vooral veel in de auto zitten, want we gingen van Brasov naar Izvoare. In Roemenië trouwt werkelijk iedereen op zaterdag. Vanochtend zagen we vanuit ons appartement dat men bezig was met hun wagen te ‘versieren’ voor het grote feest. Ook onderweg kwamen we een huwelijksstoet tegen. Wat later stopten we ook even bij een lokale ‘buurtwinkel’, want ons water was op. Dit zou je bij ons toch niet meteen vinden. Ook hier wordt nog veel met paard en kar afgelegd, dus nu en dan eens een hooiwagen voorbijsteken kijken we niet meer van op. Tijdens onze rit kwamen we ook een vervallen warmwaterbron tegen. In de namiddag stopten we dan even bij een meer om wat uit te rusten (We zijn net zigeuners: onze wagen zit namelijk volgepropt als we moeten verhuizen, en het is niet altijd even comfortabel om te zitten). Het blijkt een toeristische trekpleister te zijn, want er is geen enkele lege plek aan de rand van het meer. Gebruik maken van de sanitaire voorzieningen hier is wel iets dat je beter niet doet…

‘s Avonds kwamen we dan aan bij onze volgende verblijfplaats. Een klein huisje midden in het bos. Warm water hebben ze niet, dat moet je zelf maken via een houtkachel. Maar zoals je merkt hebben ze hier wel – tot grote opluchting van tattie – internet. Prioriteiten stellen heet dat. De ramen hier zijn letterlijk van dubbel glas (er zitten 2 ramen in de muur), aangezien het hier in de winter behoorlijk koud kan zijn. Het huisje is gelegen langs een klein beekje, iets wat best wel gezellig is. Terwijl we nu toch de mogelijkheid hebben, hebben we deze avond alvast eens de barbecue uitgetest.

Foto’s vind je terug op Flickr.

 

Roemenië dag 5: Kasteel van Dracula

Vanochtend was het weer wat minder, dus konden we niet meteen starten aan onze wandeling. Daarom moesten we in de voormiddag uitwijken naar een alternatief programma. Het kasteel waarop de vampier Dracula is geïnspireerd. Klinkt het je in de oren als een tourist trap? Dat is het hoogstwaarschijnlijk ook. Het kasteel is goed onderhouden, daar niet van. Maar een hoop volk dat daar rondliep. In de smalle gangen in het kasteel is het drummen om ook maar even van het uitzicht te kunnen genieten. Het type toeristen dat daarheen trekt hangt hun gratis gewonnen GoPro rond hun hoofd en filmt dan maar alles dat men ziet. Vreemd genoeg komen die filmpjes nooit terecht in de jaarlijkse reel.

Gelukkig was na het bezoek aan het kasteel het weer wel wat verbertert. We (daarmee bedoelen we Gerdje, Dirk, Joppe en ik. Tattie had geen zin om mee te wandelen) besloten het er maar op te wagen en aan de wandeling ‘7 scari timisul de jos’ te beginnen. De wandeling naar de watervallen zou maar een goeie 45 minuten duren, al bij al een eenvoudige wandeling dus. Alleen heb ik geen idee of ze hier een andere tijdseenheid gebruiken en/of de persoon die de tijd berekende de wandeling al lopend heeft afgelegd. In ieder geval, wij zaten daar met meer dan 2 uur een flnk stuk boven, voornamelijk vanwege de steile klim in combinatie met de nogal modderige ondergrond. Gelukkig was het de ferme inspanning wel waard. Aan de start van de watervallen mochten we wel nog even betalen voor de toegang. (er stond een loket midden in het bos, wanneer we al de helft van de wandeling in het bos hadden afgelegd). Er zat ook een vos in de buurt, dus die hebben we dan ook maar op de gevoelige plaat vastgelegd. Bekijk de foto’s van de wandeling op flickr. Op YouTube kan je een impressie vinden van de natuur tijdens onze wandeling.

Voor de komende dagen bevinden we ons in de middle of nowhere, dus voorlopig wordt het:

ifconfig eth0 down
ifconfig wlan0 down

(we hebben waarschijnlijk geen internet op de volgende locatie, dus we zullen de verslagen in 1 keer erop plaatsen nadat we terug internet hebben)

 

 

 

Roemenië dag 4: Eerste wandeling

Omdat we nu eenmaal graag wandelen hadden we gisteren een kaart van de streek aangeschaft. Via reisverslagen die we vonden op internet (zo zie je maar dat een blog bijhouden op reis best wel handig kan zijn) hadden we enkele foto’s gevonden van de bewuste wandeling, en dat leek best wel indrukwekkend!

Via de GPS de bestemming instellen en gaan wandelen, zo simpel kan het zijn toch? In theorie althans. Typ je de naam van een dorp in, zoals ‘Zarnesti’, dan krijg je in TomTom 5 steden met die naam. Trial & error dus bij het zoeken naar de bestemmingen. Toen we erheen reden waren er op de route wegwerkzaamheden. De straat breekt men hier op sommige plaatsen nog open met een pikhouweel ipv een drilboor. Na de omleidingen gevolgd te hebben werd duidelijk dat we nog niet aan de start van de wandeling waren. Die lag een tiental kilometer verderop. Tattie en Dirk zagen het niet zitten om te wandelen, dus begonnen we met 3 (Gerdje, Joppe en Hannes) aan de wandeling. Die was helaas niet echt avontuurlijk, gewoon een autoweg langs het bos. Na een uur werd ook duidelijk waarom: We waren de verkeerde weg op. We mochten dus de trot terugkeren (opnieuw een uur kwijt) voordat we aan de eigenlijke wandeling konden beginnen. Onderweg kwamen we voorbij een open wei vol met koeien en varkens. Wat later kwamen we ook voorbij een herder met een kudde schappen. Nadien konden we beginnen aan de steile klim langs het water. En met steil bedoelen we ook steil, ik zie tattie niet zo snel dezelfde wandeling afleggen.

Helaas kwam er bewolking opzetten, en in de bergen (omdat die niet meteen kunnen verdwijnen over de bergwanden) resulteert dat al vrij snel in regen. Ongenaakbaar zetten we onze tocht verder. Maar een reeds terugkerende wandelaar liet ons weten om aan de bestemming te geraken, we nog minstens een uur onderweg zouden zijn. Rekening houdend met het feit dat de wandeling geen lus is (en je dus moet terugkeren via dezelfde route) en we dus nadien nog 2 uur in de regen zouden mogen vertoeven, besloten we dan maar rechtsomkeer te maken en terug te keren. Net op tijd overigens, want toen we terug kwamen begon het rotweer pas goed op gang te komen.

Foto’s staan terug op flickr

Dag 3: Brasov verkennen

Vandaag hebben we in de voormiddag eerst inkopen gedaan zodat we weg kunnen voor de volgende dagen. Gelukkig ligt de winkel hier niet zo ver vandaan, dus konden we de boodschappen te voet vervoeren, en aangezien tante Petra een grote schrik van liften heeft, konden we die ook meteen met de trap naar ons appartement op de hoogste verdieping slepen.

In de namiddag hebben we dan Brasov verkend. Omdat we nog niet gegeten hadden, hebben we nogmaals op restaurant gegaan. Joppe en ik aten een spaghetti, de rest nam genoegen met een slaatje. Wij werden als eersten bedient, de rest kon nog eventjes op hun kin kloppen. Zodoende was ons bord reeds leeg nog voordat Tante Petra, Gerdje en Dirk ook .hun maaltijd konden nuttigen.

Na het eten hebben we dan met een kabellift het uitzichtpunt bovenaan kunnen bezoeken (waar onder andere de letters van Brasov staan opgesteld). De afdaling hebben we dan te voet uitgevoerd. Die was op bepaalde plaatsen redelijk steil, waardoor Tattie soms haar oriëntatie verloor. Hannes had de reis bijna voortijdig mogen afbreken. Gelukkig was er een reling om je aan vast te houden.

Met zo een afdaling achter onze kiezen was het tijd voor een beloning. ‘s Avonds werd voor de eerste keer de jacuzzi getest.

Foto’s van vandaag vind je terug op flickr.

Tot morgen!

Roemenië dag 2: Welkom in 1915

Na een nacht in de buurt van de luchthaven te hebben geslapen, konden we eindelijk Roemenië ïntrekken. Vandaag was dus een rustige dag, waarbij we de tijd grotendeels in de wagen en op restaurant gespendeerd hebben.

Tijdens de rit werden we verschillende keren toch met verstomming verslagen. Zo maken paard en kar hier nog steeds deel uit van het straatbeeld (voornamelijk wel door boeren).Ook hebben we getuige mogen zijn van een begrafenisstoet over een viervaksbaan, al hebben we daarvoor wel 6km mogen opnieuw rijden, wisselen van rijrichting is hier op bepaalde plaatsen niet echt eenvoudig. Ook vind je langs woonwijken nog vrij regelmatig waterputten, (Slechts 45% heeft toegang tot stromend water). Afgaand op het buizennetwerk lijkt aardgas in Roemenië pas vorige week aangelegd te zijn. Bij elk huis vinden ze wel een eigen unieke manier om een aardgas aansluting te laten binnen komen. Het Centre pompidou is er niks tegen. Verder zien de huizen er hier uit zoals je ze verwacht als je aan een land als Roemenië denkt. Voor degenen die niet snappen wat ik bedoel: Stel je voor dat iemand een huis bouwt, dan besluit 20 jaar er niet naar om te kijken het te laten vervallen, en er dan opnieuw in te trekken. Zo ziet het overgrote deel van het landschap eruit.

In de late namiddag (14 uur) kreeg iedereen honger en besloten we dus op zoek te gaan naar een restaurant. Bij Joppe en ik flitsten de doemscenario’s al door ons hoofd. In het eerste restaurant waar we halt hielden was de keuken helaas al gesloten, een kleine opluchting bij de Bossuyt’s. Helaas vonden we niet veel verder een restaurant die wel open was. Het was mooi weer, dus zaten we buiten om te eten. Het restaurant had verder iets weg van chalet. De eigenaar stond erop dat we ook even binnen kwamen verkennen. En het moet gezegd, het was best wel mooi ingericht. Op naar de maaltijd dan. Dirk had iedereen zijn bestelling in het Roemeens doorgegeven, en men was er al in geslaagd om in plaats van plat water te serveren aan Hannes, een fles spuitwater op tafel te zetten. THE HORROR!!! Mijn reeds lage verwachtingen kelderden nog verder naar beneden. Helemaal onterecht zo blijkt, het eten was lekker en de eigenaar zorgde ervoor dat we niks tekort kwamen. Voordat we vertrokken wou Dirk nog op de foto met hem..

Na onze maaltijd verorberd te hebben zetten we onze tocht verder naar onze volgende verblijfplaats. Onderweg hebben we nog even gestopt aan één van de talrijke kraampjes voor wat groenten en fruit. Op ons appartement komen we niks tekort: we hebben een mooi uitzicht vanaf ons penthouse met jacuzzi, die voor een gewone Roemeen min of meer onbetaalbaar is. Al zou je dat niet zeggen vanaf de buitenkant. De flats zijn hier nogal eentonig qua vormgeving (een betonnen blok met hiier en daar isolatie voor wie het zich kan veroorloven, vaak ook in zeer contrasterende kleuren). Mocht je denken  dat dit overblijfselen zijn van vroeger: Men is bezig nieuwe appartementen in de buurt op te trekken in exact dezelfde stijl.

‘s Avonds hebben Joppe en ik nog een avondwandeling gemaakt (De rest was te moe), En we hebben gemerkt dat ze hier ook Hollywood allures krijgen. Als dat maar goed komt. Foto’s van vandaag kun je opnieuw op Flickr vinden.

Roemenië dag 1: Reizen Waes achterna

Ok, eerst en vooral even duidelijk maken dat we allemaal heelhuids zijn aangekomen. Foto’s van vandaag vind je in het album op flickr: https://www.flickr.com/gp/133907415@N05/u83jpP

Vanmorgen vroeg zijn we om 7 uur vertrokken naar Charleroi, ruimschoots op tijd en de taxi chauffeur maakte handig gebruik van zijn Coyote. Nadat we aankwamen hebben Tattie, Gerdje en Dirk eerst nog rijkelijk geluncht (Joppe en Hannes hadden zoals gewoonlijk nog geen honger). Daarna onze bagage vlot kunnen inchecken en hebben we het goede voorbeeld getoond door helemaal vooraan de ‘non priority” queue van ryanair te gaan wachten (waarna – kuddedieren zoals ze zijn – de ganse meute volgde). Op het vliegtuig zelf hadden we een meevaller. We hadden namelijk plaatsen toegewezen gekregen bij de nooduitgangen, wat betekende dat we veel beenruimte hadden.

Na een vlucht zonder incidenten konden we landen op de luchthaven van Otopeni. Na de landing moesten we in een volle, niet-zo-wel-riekende bus van de landingsbaan naar de luchthaven. De – op z’n zachtst gezegd – troosteloze gebouwen aan de rand van de landingsbaan, deden de moed in onze schoenen zinken. De luchthaven zelf was gelukkig zeer modern. Ook onze bagage hadden we vrijwel meteen van de transportband.

Daarna kwam onze eerste opdracht: Onze huurauto bemachtigen. Via mail had men ons laten weten dat men ons zou opwachten met een naambordje. Eenmaal de Arrival gate gepasseerd bleek daar echter niks van waar. Waren we reeds opgelicht door de Roemenen, nog voor we goed en wel een voet aan land hadden gezet? Bleek gelukkig niks van aan, Na wat verlet werden we dan toch opgehaald via een shuttle bus om onze huurauto op te halen. In de rit daarheen werd al snel duidelijk dat we West-Europa waren verlaten, en het hadden verruild voor Roemenië, een land dat op het eerste zicht de val van het communisme nog volledig heeft doorstaan. De service van onze huurauto viel echter goed mee. Een overijverige medewerker was jammer genoeg iets te enthousiast, toen hij bij het inladen tante Petra haar koffer “naar ‘t snot” hielp door veel te geweldig de koffer bij het handvat op te heffen. De toon was meteen gezet voor een namiddag vol mini-incidenten.

Na onze auto te hebben afgehaald, gingen we op zoek naar onze verblijfplaats voor deze nacht. Onderweg leerden we het hectische Roemeense verkeer kennen. We moesten goed onze baan zoeken naar het huisje, en dat leidde tot ergernis bij de lokale chauffeurs en wat stress bij de onze. De buurt ziet er nog altijd wat troosteloos uit. Banen waar de rioleringsdeksels 10 cm boven de grond uitsteken zijn hier schering en inslag, huizen die er verloederd bij liggen, straathonden… Een ware cultuurshock voor de nette Belgen. Ons huisje ziet er van buiten ‘Roemeens’ uit, maar vanbinnen is het zeer proper, ruim en verzorgd. De buurt ziet er vrij veilig uit. Al heeft onze buur eieren voor zijn geld gekozen, en lijkt het alsof zijn huis, met z’n vele camera’s, ooit nog onderdak heeft geboden aan twaalf hitsige twintigers die door middel van een afvalrace een populair programma van VT4 probeerden te winnen. Bij nader inzien is ook ons huisje goed beveiligd. Onze voordeur is voorzien van een 7 (!) punten slot. Er zijn kluizen die minder sterk beveiligd zijn.

Eenmaal aangekomen in ons propere huisje, gingen we op zoek naar voedsel. We hebben hier gelukkig al een delhaize gevonden. Klinkt blijkbaar niet groot genoeg voor de Roemenen, dus hebben ze dat hier gerbranded tot ‘mega image’. We moesten wel nog aan geld zien te geraken (Roemenen aanvaarden geen euro’s, enkel hun eigen munt). De lokale bankautomaten aanvaardden onze bankkaarten niet, waardoor we opnieuw naar de luchthaven mochten tuffen. Gelukkig ligt die luchthaven zeer dicht van ons huisje. Opnieuw het hectische verkeer in dus, wat zorgde voor de nodige stress bij de (co-)piloot. Op de luchthaven haalden we wat geld af, zodat we voor enkele dagen weg kunnen. Bij het verlaten van de luchthaven, stootten we op een nieuw obstakel: de automaat om ons parkingsticket te valideren, was kapot… Naar een loket dus, waar een dame, wiens vriendelijkheid voor deze dag al duidelijk opgebruikt was, ons een jeton gaf om de parking te verlaten.

Omdat Joppe en Hannes nu eenmaal Bossuyt’s zijn, mocht de cultuurschock niet té groot zijn. Voor de eerste avond hebben we dus in een McDonald’s gaan eten. Hemel voor Joppe, hel voor Dirk. In de lijn van de namiddag ontstond er een nieuw crisisje toen bleek dat de gezamenlijke pot verdwenen was… En blijkbaar was er niemand die hem laatst had gehad. (Later werd de pot in het huisje gevonden, oef). Gelukkig had Dirk nog wat geld zitten, waardoor hij onze hemelse spijzen kon betalen.

Genoeg commotie voor één dag? Nee hoor. Novastar zingt het al jaren: ‘The best is yet to come’. En the best was echt nog yet to come. Na geen kennis te hebben gemaakt met de lokale keuken, keerden we terug naar onze wagen. En die had zin om even gek te doen. Het alarm bleek onophoudelijk afgaan. (Zie video op YouTube: https://youtu.be/TrrnwyDJ6co). Na even leek de situatie onder controle, maar de immer-alerte Hannes merkte op dat het alarmlichtje nog altijd pinkte. De vrees dat de wagen in het midden van de autostrade plots zou afslaan was hem te groot, en hij weigerde nog een voet in de auto te zetten tot de verhuurder van onze auto was opgebeld. Al bij al niet volledig onterecht, want wanneer Hannes uit de auto stapte, schoot het alarm opnieuw aan. Na kort te bellen met de verhuurder, vonden we uiteindelijk de manier om het alarm definitief af te leggen.

Deze sensatievolle dag werd afgesloten in Bukarest, hoofdstad van Roemenië. Het moet gezegd, er staan er enkele heel fraaie gebouwen. O.a. winkels van Gucci, Rolex en Armani, maar ook andere gebouwen, die in Oxford Street in Londen niet zouden misstaan. Er was jammer genoeg ook een keerzijde aan de medaille, zijnde de vele bedelaars (vaak ouders met twee, drie, vier kinderen die op straat leven…).

Ondanks het zien van die ellende, kunnen we terugkijken op een heel leuke dag, waarin we in een andere wereld werden gekatapulteerd en van de ene ervaring in de andere belandden. Ongetwijfeld het begin van een leuke reis!

Hannes en Joppe

Dag 9: Met de trein zou je er al zijn

Vandaag zijn we voor de 2 de maal naar Rome afgereisd. Tante Petra had het in een vorig leven al allemaal gezien, dus zij bleef thuis. Wij stonden vandaag al om 6 uur op, om naar het station in Chiusi te gaan, om van daaruit de trein te nemen naar Rome. Na wat oponthoud besloten we maar om de volgende trein te nemen. Dat hadden we beter niet gedaan: het bleek een slaaptrein te zijn waarin allerlei dampende gassen de ganse nacht hebben kunnen gisten. Succes verzekerd! We besloten wijselijk de cafetaria op de trein op te zoeken. Na onze aankomst in Rome hebben we een prachtige kerk bezocht. Daarna het Pantheon bezocht, en dan het hoogtepunt van de dag: bezoek aan Vaticaanstad. Het Sint-Pietersplein is zeer indrukwekkend. Maar als je nu eenmaal in Vaticaanstad bent, bezoek je beter ook direct alles. Vanwege tijdsgebrek (2,5 uur wachten) hebben we wel de Sixtijnse Kapel niet bezocht. Wel hebben we de Paus catacomben bezocht. Helaas geen foto kunnen nemen van de catacombe van Johannes PaulusII, wegens geen toestemming en teveel nonnekes en paters de nodige sereniteit te bieden. Wellicht maken die daar een driedaags bezoek van. Daarna werden we terug op het Sint Pieters plein gedropt, dus helaas geen bezoek aan Vaticaanstad zelf. O ja: vanwege de kledij voorschriften zag mama er niet uit. Lees t-shirts boven elkaar, trui voor en achteraan de benen geknoopt, wegens te kort broekje. Ze straalde gewoon…. ‘s Middags aten we – ja het begint eentonig te worden – Pizza. We wilden nog wat van onze avond genieten, dus probeerden we de trein van kwart voor 5 te nemen. Helaas wisten we niet wat we zouden meemaken, want dan waren we zeker later vertrokken. Onze trein vertrok op spoor Dué (2). Helaas zei men Dué e, wat dus 2e betekende. Nietsvermoedend wachten wij dus op spoor 2 op de trein. Deze arriveert daar natuurlijk niet. Pas nadat de trein vertrokken was, beseften we dat we op het verkeerde perron stonden. Het ander perron lag 100 meter verwijderd van spoor 2, onmogelijk te vinden als je het niet weet. We hebben dan maar liefst 2 uur mogen wachten op de volgende trein. Nerveusiteit ten top, aangezien we geen informatie kregen; Noch via de intercoms, noch via de informatieborden op het station. Toen er nog steeds geen trein aankwam, hebben we bij een conducteur gaan polsen hoe de situatie was. Bleek dat we een andere trein moesten nemen en dan overstappen. Uiteindelijk zijn we dan 5 uur later dan voorzien terug in Chiusi aangekomen.

Dag 6: Wandeling in Gubbio

Vandaag hebben we gewandeld in Gubbio. Tante Petra had geen zin om mee te gaan.
We hebben verschillende kerken bezocht. In één daarvan lag nog het lijk van een paus. Die lag daar gewoon in een glazen kist achter het altaar om te bezichtigen. Gewoonweg griezelig. Via een kabelbaan,die er uit zag als een veredelde vogelkooi, verplaatsten we ons naar de top van een berg, waarna we deze te voet afdaalden. Verder hebben we graftombes opgemerkt die niet zouden misstaan in één of ander vakantiepark. Een heel eigenaardige manier om mensen te begraven.
Na de mooie wandeling genoten we van een plaatselijk beroemd ijsjeskraam. Heerlijk, lekkere ijs kregen we daar in een lekkere koek ! Heel grote bollen voor de prijs van 2 euro.
Tijdens de wandeling begon het bewolkt te raken, maar als bij wonder begon het pas te regenen toen we terug in de wagen zaten. Het geluk was aan onze kant.
’s Avonds had tante Petra een heel lekker avondmaal bereid in de vorm van spaghetti. Jammer dat het plaatselijk gehakt weinig smaak bevatte, maar het moet gezegd, tante Petra had er het beste van gemaakt en we hebben ons bord leeg gegeten. Joppe natuurlijk niet, die vond de hele bedoening niet te vreten…

Dode paus

Joppe Hooibal

Begraafplaats

Vogelkooi kabelbaan

Bekijk de afgelegde route van vandaag

Dag 5: Bezoek aan Rome

Vandaag hebben we Rome bezocht. Na een lange autorit, en wat akelige momenten door de binnenstad, hebben we dan eindelijk een parkeerplaats gevonden. De rit door de binnenstad was al een avontuur op zich: Drie rijstroken zonder wegmarkering, verkeerslichten die op rood springen, roekeloze automobilisten, we hebben het allemaal meegemaakt. Verder verliep ons bezoek zonder incidenten. We hebben het Colosseum en Pantheon bezocht. Tante Petra had het wel al gehad na 5 minuten, het moet een beetje vlug vlug gaan. ’s Middags hebben we nabij het Colosseum pizza gegeten. Joppe heeft als souvenir een miniversie van het Colosseum gekregen. Het Pantheon was helaas toe aan renovatie, zodat de helft ervan in de steigers staat.

Bekijk de afgelegde route.